Wniosek o stwierdzenie zasiedzenia można złożyć do sądu tylko, jeśli okres posiadania nieruchomości przekroczył 20 lub 30 lat nieprzerwanego posiadania. Postępowanie o ustalenie nabycia własności przeprowadza się na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego. Wniosek taki może złożyć każdy, kto ma w tym interes prawny - posiadacz samoistny lub też na przykład jego spadkobierca.  

Do wniosku dołączyć należy odpis z księgi wieczystej lub też zaświadczenie o stanie prawnym wynikającym ze zbioru dokumentów. Ponadto dołączyć należy mapy nieruchomości oraz wyciąg z ewidencji gruntów.

Wiosek o zasiedzenie powinien zawierać dokładny opis nieruchomości - adres, powierzchnię, oznaczenie geodezyjne, numer księgi wieczystej - dzięki temu możliwa będzie jednoznaczna identyfikacja nieruchomości.

Zgodnie z nowymi przepisami, jeśli sąd nie przyznał lokatorowi prawa do lokalu socjalnego, komornik ma obowiązek sprawdzenia sytuacji rodzinnej lokatora oraz upewnienia się, czy nie przysługuje mu tytuł prawny do innego lokalu. Jeśli nie, komornik musi wystąpic do gminy z wnioskiem o wyznaczenie tymczasowego lokalu mieszkaniowego. Gdy gmina wyznaczy takie pomieszczenie, komornik jest zobowiązany do podania terminu eksmisji i zawiadomienia o tym obie strony.

Z koeli w sytuacji, gdy gmina w ciągu 6 miesięcy nie wskaże żadnego zastępczego lokum, komornik wystąpi do niej z wnioskiem o wskazanie noclegowni lub innej placówki, w której umieszczony zostanie eksmitowany lokator. Wówczas może przystąpić do wykonania eksmisji.

Nareszcie koniec z sytuacjami, gdy właściciel mieszkania nie może się pozbyć niechcianego lokatora. Do tej pory nawet posiadanie sądowego nakazu nie było jednoznaczne z możliwością odzyskania lokalu. Wszystkiemu winni byli urzędnicy. Gmina ma bowiem obowiązek zagwarantowania eksmitowanemu lokatorowi lokalu zastępczego. Bardzo często jednak zdarzało się, że mieszkania takiego nie było i właściciel musiał czekać niejednokrotnie nawet kilka lat.

Sąd Najwyższy podjął uchwałę, zgodnie z którą za taką zwłokę gmina będzie musiała wyplacić włąścicielowi mieszkania odszkodowanie. Nowy przepis, bardzo korzystny dla właścicieli mieszkań, wszedł w życie 13 grudnia 2011 roku.

Od połowy października lokatorzy TBS-ów mogą wykupić zajmowane przez siebie lokale. Przepisy nie gwarantują jednak, że dotychczasowy najemca będzie miał taką możliwość.

Zależy to od trzech warunków. Po pierwsze na wykup musi wyrazić zgodę właścicel, którym jest gmina lub też inni udziałowcy. Nie ma on jednak takiego obowiązku, ani też nie został wyznaczony termin na podjęcie takiej decyzji. Najemcy mogą zatem czekać na decyzję całe lata.

Drugim warunkiem jest to, że najemca poniósł koszty partycypacji. Trzeci - od oddania lokalu musi minąć 5 lat, zatem możliwość wykupu nie obejmuje lokatorów zajmujących mieszkanie od niedawna.

Nowa ustawa nie daje najemcą żadnych ulg, a ceny mieszkań oszacuje rzeczoznawca.

Nareszcie koniec z absurdalnymi przepisami, w wyniku których wraz z bankructwem dewelopera niedoszli właściciele lokali tracą nie tylko sporo pieniędzy, ale też szansę na ukończenie i odebranie mieszkania.

Wiosną 2012 roku wejdzie w życie nowa wersja ustawy o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego. Nowelizacja chroni interesy nabywcy wymuszjąc na deweloperze zapewnienie gwarancji bezpieczeństwa środków pieniężnych przekazanych na rzecz budowy domu. Deweloper musi wybrać spośród czterech możliwych sposobów ochrony kapitału, z których najbardziej radykany jest zamknięty rachunek powierniczy. W przypadku wyboru tej opcji, deweloper dostanie pieniądze dopiero, dgy właściciel mieszkania otrzyma prawo własności. Jeśli deweloper ogłosi upadłość, wszystkie pieniądze zostaną wrócą do niedoszłego nabywcy.